Εδώ θα μιλήσουμε για ένα χωριό των Καλαβρύτων … το Σοπωτό.

[…Τα γεγονότα είναι όπως τα σακιά όταν είναι άδεια, δεν στέκονται. Για να μπορέσει να σταθεί ένα γεγονός πρέπει να το γεμίσουμε πρώτα με τις σκέψεις και τα αισθήματα που το προκάλεσαν … – Luigi Pirantello]

Σε κάποιο εργαστήριο του CERN ανακάλυψαν πως το νετρίνιο ταξιδεύει πιο γρήγορα από το φως, καταρρίπτοντας την θεωρία του Αϊνστάιν. Τόσες μελέτες, τόσες έρευνες, τόσες ανθρωποώρες , τόσες θυσίες για να βρεθεί κάποιος μια μέρα να σου καταρρίψει την κοσμοθεωρία.

«Αυτό το χωριό είναι μεγάλη μαλακία!» το είπε, το άκουσα καθαρά ένα Σάββατο μεσημέρι σε ένα ασυνήθιστο γεύμα. Και έρχεται μια διατύπωση να κλονίσει τι; Φυσικά, τίποτα! Εδώ δεν έχουμε να αποδείξουμε το θεώρημα του ολοκληρωτικού λογισμού, δεν θα διατυπώσουμε το πυθαγόρειο θεώρημα, ούτε θα αναλύσουμε το νόμο της διατήρησης της ενέργειας. Η αγάπη, ο πόνος, η μεταμέλεια και η ελπίδα δεν χρειάζονται αποδείξεις. Εδώ θα μιλήσουμε για ένα χωριό των Καλαβρύτων … το Σοπωτό.

Το Σοπωτό πριν το ζήσω το ένοιωσα ως έμβρυο. Αλησμόνητη η αίσθηση γαλήνης μέσα στην προστασία της μήτρας. Το θρόισμα των φύλλων στα πλατάνια, ο παφλασμός των κρυστάλλινων νερών στις πέτρινες βρύσες, η ευωδία του καθαρού αέρα, τα 930 μέτρα κοντινότερα στον γαλάζιο ουρανό, οι 20 εκκλησίες και ας υπάρχει μόνο ένας φιλελεύθερος Θεός. Στ’αλήθεια σας λέω, τα ένοιωσα και τα ζήλεψα, τα έζησα και τώρα τα νοσταλγώ. Για αυτό όταν τα επιθυμώ επιστρέφω εκεί με το νου μου και τα αναζητώ στο πρώτο μου κύτταρο, γιατί το Σοπωτό είναι έρωτας και ως έρωτας είναι τυφλός, γοητεύεται από τις ατέλειες. Για τον λόγο αυτό οποιαδήποτε κακή διατύπωση την αντιμετωπίζω με συμπάθεια, γιατί ευτυχώς μερικοί από εμάς έχουν βρει τον παράδεισο τους και μπορούν να επιστρέψουν στην προπτωτική Εδέμ τους. Το Σοπωτό είναι άλλωστε πάντα εκεί, μας περιμένει.

Κι εγώ μια μέρα θα επιστρέψω, στο χώμα του προστατεύει αγαπημένους μου ανθρώπους, είναι και αυτό το σπίτι που έζησε όμορφες μέρες και τώρα είναι δυσβάστακτα άδειο.

Αφιερωμένο σε όσους αναζητούν ακόμα τον παράδεισο … στο μυαλό, στην καρδιά ή έστω πάνω στην γή.

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Χρυσή Σφαίρα στην ταινία του συμπατριώτη μας Αλεξάντερ Πέιν


Το ευαίσθητο, κωμικό δράμα οι "Απόγονοι" με πρωταγωνιστή    τον
Τζορτζ Κλούνεϊ, σε σκηνοθεσία του συμπατριώτη μας από το
Δι
ακοφτό Αλεξάντερ Πέιν (Αλέξανδρος Κωνσταντίνου Παπαδόπουλος), είναι μια από τις
Ταινίες που θριάμβευσε στις φετινές Χρυσές Σφαίρες το βράδυ της
Κυριακής (15/1/2012) στο Λος Άντζελες.
Ο Αλέξανδρος Πέιν (Alexander Peyn) ή Αλέξανδρος Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1961 στην Ομάχα της Νεμπράσκα από Ελληνοαμερικανούς γονείς. Ο παππούς του ήταν μετανάστης από το Διακοφτό.
Έχει τιμηθεί μία φορά με το βραβείο Όσκαρ, το 2005 για την ταινία Sideways. Φοίτησε στο σχολείο Creighton  και αργότερα στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, όπου σπούδασε Ισπανική γλώσσα και ιστορία. Συνέχισε για μεταπτυχιακά στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας στην Ισπανία, και το 1990 αποφοίτησε από την σχολή σκηνοθετών του πανεπιστημίου UCLA.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου