Κουρά Μοναζουσών στην Ι.Μ. Αγίων Θεοδώρων Αροανίας

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον Αιδεσιμολογιώτατο π. Ιωάννη Δρογγίτη, Πνευματικό Πατέρα της Αδελφότητας, ο οποίος τις γαλούχησε στη μοναστική
ζωή και τους έδωσε τα αναγκαία πνευματικά εφόδια, με αποτέλεσμα να εγκατασταθούν στην ιστορική Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων, προκειμένου να βιώσουν την οδό της
ισαγγέλου πολιτείας.

Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων Αροανίας - Κουρά Μοναζουσών

Ευχήθηκε στις νέες μοναχές και σε ολόκληρη την Αδελφότητα, οι Άγιοι Θεόδωροι να καθοδηγούν τα βήματά τους και να ευλογούν το έργο τους, κρατώντας ζωντανή την
λειτουργία της Ιεράς Μονής, η οποία ανεδείχθη σε σημαντικό ιστορικό και εκκλησιαστικό κέντρο κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης.

Οι δύο νέες μοναχές που έλαβαν το μοναχικό σχήμα είναι οι εξής:

1) Η Αδελφή Φιλοθέη, κατά κόσμον Μαρία Μποφιλάκη, που είναι Απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής και

2) Η Αδελφή Ιωάννα, κατά κόσμον Αναστασία Πολύδωρα, που είναι Απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών, του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης με Μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης του Παρισιού.

Ευχόμεθα ολοψύχως ο Κύριος να στερεώνει και να ενδυναμώνει τη νέα Αδελφότητα.

Πηγή: http://im-ka.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=756%3A2012-11-26-10-58-23&Itemid=72

Θέματα στην Ιστορία του Σοποτού

Από το Σοποτό ήτο ο ιεροδιάκονος Παίσιος της Αγίας Λαύρας που καρατομήθη το 1773.  Ως γνωρίζουμε ο επίσκοπος Ανδρούσης Κωνστάντιος ήτο εκ Σοποτού και κατά το 1773 ευρίσκετο εις την Αγία Λαύραν.

Στο εκδοθέν βιβλίο από το Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών 1975 του Χρονικού της Αλβανοκρατίας 1770-1779 (κείμενο από τον κώδικα της Μονής Αγίας Λαύρας) αναγράφεται ότι ο Κωνστάντιος είχε αδελφόν εις Αγίαν Λαύραν ονόματι Παίσιον και έτερον αδελφόν εις Κωνσταντινούπολη και …. Από δε τους ιεροδιακόνους οι εγκριτώτεροι ην ο πρώτος Παίδιος αδερφός του ήδη ρηθέντος παπά κυρ Κωνσταντίνου. Ούτοι ήσαν ο μεγαλύτεροι και εκλεκτότεροι και  ούτοι πάντες… τον καλόν αγώνα διήνυσαν αλλά και παθόντες πολλά υπό των Αλβανιτών κινδυνεύσαντες. Για την επιθετική αυτή ορμή των Αλβανών ένα ενθυμητικό σημείωμα από το Μ. Σπήλαιο μας πληροφορεί «οι δε αρβανίτες ήλθαν όχι ως άνθρωποι αλλά ωσάν θηρία, η σαν μια φωτιά και ωσάν ποταμός και την αιματοχυσία οπού έκαναν και τις σκλαβιές νους ανθρώπου αδυνατεί να τους λογαριάσει.

Έμβλημα Φιλικής Εταιρίας, Περίοδος Ορλοφικών (Αλβανοκρατία 1770-1779)

  Στην συνέχεια αναγράφεται ότι το έτος 1773 και μήνα Ιούνιο ο Ζένιος Χάρος από το Ανάυπλη  εκστρατεύει στην επαρχία Καλαβρύτων και φθάνει στο Παγκράτι. Τότε επί της επιστασίας της ηγουμενίας Ανανίας έκρινε να αναχωρήσει από το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας την ερχόμενη ημέρα 24 Ιουνίου 1773. Ήταν λοιπόν ο ίδιος με τους λοιπούς πατέρες έξω στο αλώνι κοιμώμενοι, ο δε κυρ Κωνσταντίνος με τον κυρ Θεωνάν και με ένα άλλο ιερομόναχο ονόματι Κύριλλο, εκοιμήθησαν μέσα στο μοναστήρι. Η αιτία δε είναι αυτή. Επειδή ο κυρ Κωνσταντίνος είχε τον αδελφόν του τον Παίσιον όντα ιεροδιάκονον ασθενούντα βαρέως έμειναν αυτοί οι ρηθέντες να τον ξενικτύσουν. Και λοιπόν όντων των πατέρων στην τοιαύτην κατάσταση ο Ζένιος Χάρος με 1500 σκοτίας έτι ούσης πρωί ήλθε στο μοναστήρι. Είδον εκείνοι όπου ήσαν έξω  αυτούς και έφυγον ένθεν κακείνθεν μέσα εις τα πουρνάρια. Έτυχε έξω να είναι και ο ρηθείς κυρ Κωνστάντιος όθεν και αυτός εγλύτωσε τας χείρας των Αλβανιτών, ο δε Θεωνάς δια μέσου του Κυρίλλου … Την 24 του Ιουνίου τούτων απελθόντων και έτερο μπουλούκι Αλβανιτών παρεγένετο εις τον μονήν μη ευρώντες μηδέν αρπάσαι εν τοις κελίοις ήλθον εις πύργον όπου είναι επάνω από την σιδερόπορτα. Ενταύθα ευρώντες στον μακάριον ιεροδιακόνον κυρ Παίσιον λίαν ασθενώς έχοντα και ερωτήσαντες αυτόν περί πράγματος κεκρυμμένου, μη αποκρυθέντα το σύνολον δια τηναδυναμία αυτού την μαχαίρα την κεφαλή αυτού απέτεμον, ην δε ούτος άριστος κατά πάντας ανήρ, ως και ο ήδη φονευθείς Μακάριος. Εζημιώθη τοίνυν η μόνη παν το πράγμα αυτήν, απώλεσε δε τα δύο υποκείμενα μεγάλων ελπίδων κατά την μονήν αυτήν, τοσαύτην δε ερήμωσιν πεποιήκασιν οι αιμοβόροι, ώστε μηδέ κοχλιάριον, μήτε ξυλοκανάτα άφησαν οι θηριόγνωμοι, και τοσαύτην ένδειαν έλαβον οι ευλογημένοι πατέρες, ώστε να ζητούν  τένζερη να μαγειρεύσουν φακές να παραμυθούν τον έξω άνθρωπον… Τω δε 1774 Ιανουαρίου…ο κυρ Κωστάντιος μη φέρον τον θάνατον του αδελφού του, και έχοντος έτερον εν Κωνσταντινουπόλει, θελήσει του γέροντος Παρθενίου … τον πλούν  ποιήσατο εις Κωνσταντινούπολιν … εγένετο επίσκοπος Ανδρούσης το 1784 έτει της θεογονίας Μαίω ζη …. Επίσης όταν οι Αλβανοί έφτασαν εις την Μονή Αγίων Θεοδώρων Σοποτού οι μοναχοί ηναγκάσθησαν  και έδωκαν αυτοίς τα χρειώδη και επληρούτο τον γνωμικόν, «όθεν έδει σεσώσθαι, εκείθεν απολλύμεθα» και ανάπαλιν, «όθεν εχρήν απεγνώσθαι, εκείθεν σεσώσμεθα».

  Επίσης σημειώνουμε ότι αν και το 1779 ο Καπουδάν Πασάς Χασάν εξεδίωξε τους Αλβανούς από την Πελοπόννησο τόσος φόβος και δείνα υπήρχαν και μετέπειτα στην περιοχή των Καλαβρύτων που όταν ο Πουκεβίλ αργότερο ερχόμενος στην είσοδο του χωριού Σοποτού και εν τη κοιλάδι εκείνη που ποτίζετο από τον ποταμό trinanti (Τέτοιο όνομα κατά τον συγγραφέα Γ Παπανδρέου ίσως είχει ο καταρέων χείμαρος  από το Σοποτό παραπόταμος του Αροάνιου) συνάντησε κάποιες γυναίκες μαζί να ασχολούνται στα χωράφια και αφού η μια εξ αυτών του έδωσε εμπιστοσύνη, τον ρώτησε πότε θα τελειώσουν τα δεινά που περνούν από των άσπλαχνων κυριών, αυτός της απάντησε ο θεός γνωρίζει. Τότε αυτή κοίταξε προς τον ουρανό και έκανε σημείο του σταυρού και επεμακρύνθη.

                                                                                         Κωνσταντίνος Μουθούνης

Ναοί και Μοναί Αροανίας (Σοποτού) Καλαβρύτων του Ν.Παπακωνσταντόπουλου

   Μερικαί κωμοπόλεις και χωριά ορεινών κυρίως περιοχών της χώρας μαςεγνώρισαν ιδιαιτέραν ακμήν κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας, διότι λόγο της θέσεως των ήσαν απρόσιτα εις τους Τούρκους και ως εκ τούτου ανέπνεον κάποιον αέρας ελευθερίας. Μεταξύ τούτων καταλέγεται και  η ιστορική κωμόπολης του Σοποτού ή Αροανίας Καλαβρύτων, ως είναι γνώστη με το νεώτερον αυτής όνομα. Εκεί κατά τα τελευταία έτη της δουλειάς ελειτούργησε  η περίφημος Ελληνική Σχολή, εγεννήθησαν δε διαπρεπείς άνδρες και αγωνιστεί της ελευθερίας.

   Μνημεία της παλαιάς ακμής της κωμοπόλεως ταύτης αποτελούν τα ερείπια των δυο πλησίον κειμένων μονών, των παλαιών αρχοντικών, καθώς και οι σωζόμενοι παλαιοί ναοί. Τα μνημεία ταύτα δεν έχουν μόνον τοπικήν σημασίαν, αλλά αποτελούν κειμήλια της νεώτερας Ελληνικής ιστορίας, δίδουν δε μιαν εικόνα της εποχής, κατά την οποίαν ιδρύθησαν , καθώς και της εξελίξεως της τέχνης καθαυτήν . Τα μνημεία ταύτα θα περιγράψωμεν  ενταύθα και  θα παραθέδωμεν όσας Ιστορικάς πληροφορίας ηδυνήθημεν να συλλέξωμεν.

    Μονή Παναγίας Φανερωμένης. Η μονή αυτή ευρίσκεται περί τα δύο χιλιόμετρα δυτικώς της κωμοπόλεως, εις το μέσον της βόρειας πλευράς τουόρους Τάρταρος και εις υψόμετρων 1000μ περίπου από θαλάσσης. Το επίθετο Φανερωμένη, το οποίον απαντά και εις άλλα μέρη, δεικνύει ότι εις το μέρος αυτό ευρέθη κάποτε εικών της Παναγίας εντός της γης, ίσως κατόπιν  δράματος ή ονείρου, έπειτα δε ιδρύθη εκεί ναός και μονή. Το αυτό λέγεται και δι’ άλλον ναό της Παναγίας εις το παρακείμενον χωριόν Αγρίδι όστις καλείται με άλλο παρόμοιον επίθετον, Παναγία η Ευρετή.  Η μονή Φανερωμένης έχει όψιν φρουρίου , όπως όλες σχεδόν οι μονές της επαρχίας. Περιβάλλεται από τείχος διαστάσεων 25Χ33,50 μ. κλαι ύψους 2-9μ. (η διαφορά του ύψους οφείλεται εις το επικλινές του εδάφους). Εις το μέσον της βόρειας πλευράς, η οποία είναι και η υψηλοτέρα, υπάρχει παλαιά δεξαμενή δια την συγκέντρωσιν των υδάτων της εσωτερικής πηγής. Δια τούτων οι μοναχοί επότιζον παλαιότερον τους κάτωθι της μονής κήπους, οι οποίοι τώρα έχουν γίνει βοσκότοποι και το τοπίον είναι σχεδόν γυμνόν μόνον μια πανύψηλος κυπάρισσος ίσταται ως αιώνιος φρουρός της παλαιάς μονής.  

                                                                       

     Εισερχόμεθα εις το εσωτερικόν της μονής από μιαν μοναδικήν θύραν εις την δυτική πλευράν. Διερχόμεθα πρώτον ένα θολωτό διάδρομον μήκους 5,50μ και πλάτους 3,75, ύψους δε 3μ και φθάνομεν εις εσωτερική αυλήν. Εις το ανατολικόν άκρον της έχει κτισθή προ 20 περίπου ετών νεώτερος ναός, διότι ο παλαιός έχει ερειπωθεί. Εις τον νέον ναόν γίνεται λειτουργία επίσημος δια του έτους, την Παρασκευήν της Διακαινησίμου και την 23 Αυγούστου. Αριστερά και δεξιά της επιμήκους αυλής ευρίσκονται τα ερείπια των κελιών και του παλαιού Καθολικού, εις την βόρειαν δε ερείπια παλαιών κελιών.  Ταύτα ήσαν εκτισμένα εις δυο επαλλήλους σειράς ή κατώτερα αποτελείται από διαμερίσματα θολωτά (κελιά, αποθήκας, διαδρόμους), η δε ανωτέρα από τετράπλευρα επίστεγα διαμερίσματα. Το τείχος φέρει και αυτό δυο σειράς ανοιγμάτων, εκ των οποίων τα κατώτερα είναι μικρά και εχρησίμευον ως πολεμίστραι , τα δε ανώτερα είναι μεγαλύτερα και ήσαν παράθυρα δωματίων (κελιών). Εις την ΝΑ γωνίαν του περιβόλου ευρίσκονται τα ερείπια του παλαιού καθολικού, ήτο ο παλαιός ναός της Παναγίας της Φανερωμένης. Ούτος είχε διαστάσεις 15χ6,30 μ. και σχήμα συνεπτυγμένης τρικλύτου βασιλικής. Τα πλάγια δηλ. κλίτη έχουν συγχωνευθή με τους εξωτερικούς τοίχους, εις τρεις ψευδείς αψίδας, ώστε να δίδεται η εντύπωσις τρικλίτου ναού. Αι αψίδες αυταί έφερον ασφαλώς τοιχογραφίας εις μιαν εξ αυτών, την ΝΔ, σώζονται ίχνη του χρώματος της αγιογραφήσεως.  Από το Ιερόν διατηρείται η κόγχη του διακονικού και τίποτε άλλο. Ότε προ 60 ετών επεσκέφθη την μονήν ο ιστιοδίφης Γ.Παπανδρέου, ο ναός διετηρείτο σχετικώς εις καλήν κατάστασην, ώστε να δυνηθεί ούτος να περιγράψει τας αγιογραφίας του εσωτερικού και να παράθεση την σωζόμενην  τότε κτιτορικήν επιγραφήν. Σήμερον όλα είναι ερείπια, πλην του τοίχου της νότιας πλευράς, όστις σώζεται κάπως, διότι στηρίζεται επί της κλιτύος του δρους.  Ο περίβολος της μονής και οι τοίχοι των κελιών έχουν κτισθή με ακατέργαστους λίθους της περιοχής και με ολίγην  χρήσιν κονιάματος. Εις τους θόλους των υπογείων κελιών και εις τα αψίδας τους  ναού εχρησιμοποιήθησαν πωρολίθοι. Ο περίβολος είναι κατά εκατόν περίπου έτη νεώτερος του ναού, εκτίσθη δε πιθανώς περί τα τέλη του ΙΖ αιώνος. Κατά παλαιάν, μη σωζόμενην σήμερον επιγραφήν, την οποίαν δημοσιοποιεί ο Γ. Παπανδρέου και Ν. Βέης, ο ναός εκτίσθη δια συνδρομής του μοναχού Τιμοθέου (Ηγουμένου) και Θεωνά κατά το έτος 1616. Αλλά όπως αποδεικνύεται από σχετικόν ένθυμημα του υπ’αριθόν 3 κωδικός της μονής Αγίων Θεοδώρων, η μονή αυτή υπήρχε κατά το έτος 1612-1613, διότι αναφέρεται εις ενθύμημα των ετών τούτων. Φαίνεται λοιπόν ότι το 1616 έγινεν ανακαίνισις η αγιογράφησις του ναού ή ίσως εκτίσθη εκ θεμελίων εις την θέσιν προυπάρχοντος ναού 3. Η Μονή αυτή ήκμαζεν επί τουρκοκρατίας, η δε και σήμετον λειτουργούσα Μονή Αγιών Θεοδώρων Αροανίας ήτο μετόχιον αυτής. Ο κατά το 1805 περιηγηθείς την Πελοπόννησον Άγγλος W.M.Leake επεσκέφθη και την εν λόγω μονήν και την χαρακτηρίζει κομψήν. Μετά την απελευθέρωσιν ήρχισεν η παρακμή της κατά την έκθεσιν της υπό του Καποδιστρίου συσταθείσης Εκκλησιατικής Επιτροπής, η μονή αυτή είχε τότε (1828) 3 – 4 μοναχούς και 30 περίπου στρέμματα αγρών. Η δηλωθείσα υπό των μοναχών περιουσία είναι ίσως ανακριβής ένεκα του φόβου της φορλογίας. Κατά την παράδοσιν, ην αναφέρει και ο Γ. Παπανδρέου η μονή αυτή είχεν αρκετά κτήματα (μετόχια) εις τα γύρω χωριά (Αλέσταινα, Σκούπι, Τσαρούχλι κτλ). Κατά την Επανάστασιν εχρησίμευσεν ως κέντρον τροφοδοσίας των διερχομένων αγωνιστών και ως καταφύγιον των κατοίκων κατά τας επιδρομάς του Ιμβραήμ.

   Η Μονή Φανρωμένης διελύθη το 1834 δια το ολιγάριθμον των μοναχών της, τη δε περιουσίας αυτής διεμοιράσθη εις ακτήμονας αγρότας. Εν τούτοις εξηκουλούθησεν επί τίνα έτη να φυτοζωή εμένεν εκεί άλλοτε ένας και άλλοτε δύο μοναχοί μέχρι τέλους του παρελθόντος αιώνος. Κατόπιν εγκαταλείφθειασα κατήντησεν εις ερείπια. Παραμένει όμως πάντοτε εις την συνείδησιν των κατοίκων της περιοχής ως ιερόν προσκύνημα και τόπος λατρείας του θείου.

Πηγές:

Γ. Παπανδρέου, Καλαβρυτινοί Επετηρίς, Αθήναι 1906, σελ 212-214

Ν.Βέη, Κατάλογος χειρογρ. Κωδικών της εν Αροανία Μονής των Αγίων Θεοδώρων

Ν. Βέη IA

Γ.Α.Κ. Φ. Θρησκείας 19, Μοναστηρικά

Βασ. Χ.Χαραλαμποπούλου : Ναοί και Μοναί Αροανίας 307, Αθήνα 1966

Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίων Θεοδώρων Αροανίας

Γόνος πολύτεκνης οικογένειας. Γεννήθηκε στο Αγρίδι Αροανίας αρχές του 1940. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στο χωριό του, σε ηλικία 10 ετών έφυγε για το Άγιο Όρος στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου της Νέας Σκήτης της Μονής του Αγίου Παύλου, κοντά στους θείους του (αδέλφια του πατέρα του) τον Γέροντα Θεοδόσιο, άριστο αγιογράφο και τον Γέροντα Βαρλαάμ, αργυροχρυσοχόο και ο τελευταίος που δούλευε με πιστότητα το τσοκάνικο στο χρύσωμα της εικόνας. Κοντά τους βίωσε την υπακοή, την ταπείνωση, την άσκηση, την προσευχή και όλες τις μοναχικές αρετές. Φοίτησε στην συνέχεια  στην Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Σχολή, έμαθε την τέχνη της αγιογραφίας εξελίχθηκε  σε άριστο αγιογράφο. 

 

Ο αγιογράφος Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Μαραγκός της Νέας Σκήτης του Αγίου Όρους στο εργαστήρι – κελί του, ασχολούμενος με την ιερή Τέχνη. (πηγή Εκκλησιαστική Αλήθεια 110/1.5.81)

 

[την παραπάνω φωτογραφία πλαισίωνε το εξής κείμενο:

  O ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ αγιογράφος Μοναχός, για να μπορέσει να εκφράσει σε μορφές, χρώματα, προφητισμό, κλίμα και θεολογία την ιερή ενόρασι του, «ζην τον Θεάνθρωπο Κύριο, τον Αρχηγό και Τελειωτή της πίστεως υπεύθυνα, όχι ανεύθυνα, ειλικρινά…». Για αυτόν, «η αγιότης, αποτελεί υπέρτατην ηθικήν αξίαν, η οποία ουδέποτε εκπίπτει». Έτσι μέσα στους αιώνες, η αγιορείτικη προσφορά είναι μια αμετακίνητη παρουσία ζωής, πνευματικότητας, καλλιτεχνικής δημιουργίας και θρησκευτικού πάθους, που κατοχυρώθηκε από τον πολιτισμό και την Ιστορία ως αναπόσπαστο στοιχείο τους.

    Ο ΜΟΝΑΧΟΣ που αγιογραφεί ή καλλιτεχνεί, δεν είναι ένα ξεχωριστό, απομακρυσμένο μέλος της κοινότητος, με φανταστικές διαστάσεις! Αλλά είναι ένας απλός ασκητής, που με διορατικότητα εκτελεί όλα εκείνα τα απαραίτητα διακονήματα, της κοινοτικής ζωής. Συμπεριφέρεται, από το μαγειριό ίσαμε τις αγροτικές δουλειές και τις λειτουργικές απαιτήσεις του κοινοβίου, με τον ίδιο τρόπο που και οι άλλοι πράττουν. Παράλληλα, όμως, αισθητοποιεί με την Υμνογραφία, την Αγιογραφία, την Ξυλογλυπτική, την Αρχιτεκτονική και τις άλλες ιερές Τέχνες, ότι μπορεί να συντελέσει στο «να καταστεί προσιτό εις τον ανθρώπινο πνεύμα το μύστηριο της Θείας Οικονομίας…». 

   Η ΤΕΧΝΗ και η Θρησκεία στον Άθω είναι κορυφαίοι συντελεστές ενός βίου θριαμβικού. Γιατί, πέρα από τα βιώματα και τα μνημεία, αποδεσμεύουν τον άνθρωπο από την ύλη του, από το εύθραυστο σκεύος του και τον υψώνουν ίσαμε τη βεβαιότητα της αιωνιότητας. (πηγή Εκκλησιαστική Αλήθεια 110/1.5.81)]

Νέος εκάρει μοναχός και στην συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και ως διάκονος συμμετείχε στον εορτασμό της χιλιετηρίδας του Όρους με τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Στην συνέχεια χειροτονήθηκε πρεσβύτερος έζησε οσιακά, διακρίνονταν για την φιλοθεΐα του, την φιλανθρωπία και την φιλοκαλία του. Στην καλύβη του Αγ. Γεωργίου όπου μόνασε έβρισκε καταφύγιο και τύγχανε της αγιορείτικης φιλοξενίας οι πάντες. Ως δίκαιος της νέας σκήτης ξεκίνησε και ολοκλήρωσε το έργο αντιστήριξης του εδάφους από πλευράς θαλάσσης για να προστατευθεί το Κυριακό της σκήτης. 

 

Στιγμιότυπο από τα εγκαίνια του έργου αντιστηρίξεως του Κυριακού Νέας Σκήτης Αγίου Όρους. Διακρίνεται ο Θεοφ. Επίσκοπος Ροδοστόλου κ. Χρυσόστομος και στο βάθος το εκτελεσθέν έργο από τον Ιερομόναχο Γεώργιο Μαραγκό, Δικαίο Ν.Σκήτης (πηγή Εκκλησιαστική Αλήθεια 16.2.1992/3)

Αρχές του ’80 εκπαιδεύτηκε στις τηλεπικοινωνίες και ανέλαβε τεχνικό του ΟΤΕ σε ολόκληρη την χερσόνησο του Άθω. Το 1993 εγκαταλείπει το Άγιο Όρος και έρχεται να επανδρώσει την Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων Αροανίας μαζί με τον Γέροντα Βαρλαάμ και τον πατέρα Προκόπιο.

 

Χάρτης της ευρύτερης περιοχής της Μονής Αγίων Θεοδώρων

Ως Ηγούμενος της Μονής εργάσθηκε για την συντήρηση της Μονής την καταγραφή των περιουσιακών στοιχείων και της αξιοποίησης τους. Φρόντισε για την κατασκευή του δρόμου της Μονής και οι προσκυνητές τύγχαναν της αγάπης και της φιλοξενίας του και τους πρόσφερε θυμίαμα που ο ίδιος κατασκεύαζε.

 

Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων Αροανίας (πηγή Αθήνα 1995, Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων Αροανίας)

 

Εσωτερική άποψη της Μονής (πηγή Αθήνα 1995, Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων Αροανίας)

Στο πρόσωπο του πατρός Γεωργίου βλέπαμε μια γνήσια αυθεντική παραδοσιακή αγιορείτικη μορφή που σαγήνευε και γοήτευε με το λόγο του, την αγάπη του προς τον άνθρωπο και χειρίζονταν την εκκλησιαστική οικονομία με σεβασμό στους Ιερούς Κανόνες και την παράδοση της εκκλησίας μας. Από νέος αγάπησε τον Θεό και διηκόνησε τον Θεό το πρόσωπο του ανθρώπου.

Η αδελφότητα της Μονής (πηγή Αθήνα 1995, Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων Αροανίας)

Μετά την Πανήγυρη της καταθέσεως της Τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου στο Αγρίδι Αροανίας

Η κοίμησης του αποτέλεσε μια σημαντική απώλεια για την εκκλησία και τον τόπο μας. Στην εξόδιο ακολουθία που τελέσθει Σάββατο 20 Αυγούστου στο καθολικό της Μονής προεξείχε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Βρεσθένης εκπροσωπώντας τον ποιμενάρχη μας, ο Ηγούμενος Αγίας Λαύρας, πολλοί πατέρες από τις Μονές μας και την περιοχή μας, ο Δήμαρχος Καλαβρύτων και πλήθος κόσμου από την γύρω περιοχή. Αιωνία του η μνήμη και την ευχή του να έχουμε.

                                                                                                        Πατήρ Νικόλαος Κίτσος