Νέες Εγκαταστάσεις ΚΤΕΛ - Συντήρηση Οδικού Δικτύου

Στις αρχές Ιουνίου το ΚΤΕΛ Καλαβρύτων μετακόμισε από το παλιό κτίριο που βρισκόταν στην πλατεία Κύπρου στις νέες εγκαταστάσεις και δη στο 1^Ο χιλιόμετρο της περιφερειακής οδού Πούντας – Καλαβρύτων. Μπορεί το νέο κτίριο να είναι καινούριο και άρτιο, αλλά η συγκεκριμένη «μετακίνηση» έχει προκαλέσει αρκετές γκρίνιες και δυσφορία στον τοπικό πληθυσμό. Κι αυτό διότι η πρόσβαση στις νέες εγκαταστάσεις είναι δύσκολη καθώς η απόσταση από το κέντρο των Καλαβρύτων είναι αρκετά μεγάλη ειδικά για τους πολλούς ηλικιωμένους της περιοχής και των γύρω χωριών αλλά και για τους εκατοντάδες μαθητές που εξυπηρετούνται από το ΚΤΕΛ και ειδικά όταν οι καιρικές συνθήκες είναι αντίξοες. Παρά το γεγονός ότι έχουν «δημιουργηθεί» δύο στάσεις, η μια στο ύψος του Γενικού Νοσοκομείου Καλαβρύτων και η άλλη στο ύψος του Σιδηροδρομικού Σταθμού, η λειτουργικότητα τους έχει τεθεί σε «αμφισβήτηση»  διότι δεν διαθέτουν τα απαραίτητα κιόσκια που θα προφυλάσσουν τους επιβάτες από την μεγάλη ηλιοφάνεια το καλοκαίρι και τη βροχή και το χιόνι το χειμώνα.

Υπογράφτηκε από τον Αντιπεριφερειάρχη Περιβάλλοντος και Υποδομών , η σύμβαση για την συντήρηση του εθνικού οδικού δικτύου στην Περιφερειακή Ενότητα Αχαΐας. Η σύμβαση αρχικού προϋπολογισμού 400.000 ευρώ προβλέπει σημειακές παρεμβάσεις επί του οδικού δικτύου και σε τμήματά του παρουσιάζουν ιδιαίτερα προβλήματα και χρειάζονται άμεσες παρεμβάσεις όπως συντήρηση ασφαλτοτάπητα, επισκευές ή άρση της επικινδυνότητας από φυσικά αίτια. Πρόκειται για μια από τις ευρύτερες παρεμβάσεις, που ο συνολικός τους προϋπολογισμός για όλη την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας ξεπερνά τα 25 εκατ. Ευρώ, προκειμένου να συντηρηθεί και να παραμείνει λειτουργικό το εθνικό και επαρχιακό οδικό δίκτυο της Περιφέρειας.

Σταθμός Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων

Στο ΕΣΠΑ, με προϋπολογισμό 516.000 ευρώ, εντάχθηκε με απόφαση του Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας Απόστολου Κατσιφάρα το έργο προμήθειας εξοπλισμού κινητού σταθμού μεταφόρτωσης απορριμμάτων του Δήμου Καλαβρύτων (3^η Διαχειριστική Ενότητα Περιφερειακής Ενότητας Αχαΐας). Η προμήθεια σταθμού μεταφόρτωσης θα εξομαλύνει σημαντικά το πρόβλημα διαχείρισης των απορριμμάτων στο Δήμο Καλαβρύτων και θα συμβάλει στην προστασία του περιβάλλοντος. 
Να σημειωθεί ότι το αίτημα του Δήμου Καλαβρύτων , που είναι και δικαιούχος του έργου, είχε υποβληθεί εδώ και αρκετό καιρό αλλά προσέκρουσε σε γραφειοκρατικής φύσεως προβλήματα στα αρμόδια Υπουργεία. Με την απόφαση του Περιφερειάρχη και την ένταξη του έργου στο ΕΣΠΑ εξασφαλίζεται , πλέον, η αναγκαία χρηματοδότηση και ανοίγει ο δρόμος για την προμήθεια του Σ.Μ.Α. καθώς ο Δήμος Καλαβρύτων δηλώνει ετοιμότητα να ολοκληρώσει σε σύντομο χρόνο τις σχετικές διαδικασίες. Για το ίδιο θέμα ο Δήμαρχος Καλαβρύτων Γιώργος Λαζουράς, σε επιστολή του προς την Περιφέρεια εκφράζει τις ευχαριστίες τους για την ταχεία ανταπόκριση στην αίτηση μας και προσθέτει ότι ο Περιφερειάρχης και η Ενδιάμεση Διαχειριστική Αρχή της Περιφέρειας έχουν ενστερνιστεί την εθνική αναγκαιότητα απορρόφησης ευρωπαϊκών κονδυλίων για την ανάπτυξη της χώρας μας και της περιοχής μας.

Ναοί και Μοναί Αροανίας (Σοποτού) Καλαβρύτων του Ν.Παπακωνσταντόπουλου

   Μερικαί κωμοπόλεις και χωριά ορεινών κυρίως περιοχών της χώρας μαςεγνώρισαν ιδιαιτέραν ακμήν κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας, διότι λόγο της θέσεως των ήσαν απρόσιτα εις τους Τούρκους και ως εκ τούτου ανέπνεον κάποιον αέρας ελευθερίας. Μεταξύ τούτων καταλέγεται και  η ιστορική κωμόπολης του Σοποτού ή Αροανίας Καλαβρύτων, ως είναι γνώστη με το νεώτερον αυτής όνομα. Εκεί κατά τα τελευταία έτη της δουλειάς ελειτούργησε  η περίφημος Ελληνική Σχολή, εγεννήθησαν δε διαπρεπείς άνδρες και αγωνιστεί της ελευθερίας.

   Μνημεία της παλαιάς ακμής της κωμοπόλεως ταύτης αποτελούν τα ερείπια των δυο πλησίον κειμένων μονών, των παλαιών αρχοντικών, καθώς και οι σωζόμενοι παλαιοί ναοί. Τα μνημεία ταύτα δεν έχουν μόνον τοπικήν σημασίαν, αλλά αποτελούν κειμήλια της νεώτερας Ελληνικής ιστορίας, δίδουν δε μιαν εικόνα της εποχής, κατά την οποίαν ιδρύθησαν , καθώς και της εξελίξεως της τέχνης καθαυτήν . Τα μνημεία ταύτα θα περιγράψωμεν  ενταύθα και  θα παραθέδωμεν όσας Ιστορικάς πληροφορίας ηδυνήθημεν να συλλέξωμεν.

    Μονή Παναγίας Φανερωμένης. Η μονή αυτή ευρίσκεται περί τα δύο χιλιόμετρα δυτικώς της κωμοπόλεως, εις το μέσον της βόρειας πλευράς τουόρους Τάρταρος και εις υψόμετρων 1000μ περίπου από θαλάσσης. Το επίθετο Φανερωμένη, το οποίον απαντά και εις άλλα μέρη, δεικνύει ότι εις το μέρος αυτό ευρέθη κάποτε εικών της Παναγίας εντός της γης, ίσως κατόπιν  δράματος ή ονείρου, έπειτα δε ιδρύθη εκεί ναός και μονή. Το αυτό λέγεται και δι’ άλλον ναό της Παναγίας εις το παρακείμενον χωριόν Αγρίδι όστις καλείται με άλλο παρόμοιον επίθετον, Παναγία η Ευρετή.  Η μονή Φανερωμένης έχει όψιν φρουρίου , όπως όλες σχεδόν οι μονές της επαρχίας. Περιβάλλεται από τείχος διαστάσεων 25Χ33,50 μ. κλαι ύψους 2-9μ. (η διαφορά του ύψους οφείλεται εις το επικλινές του εδάφους). Εις το μέσον της βόρειας πλευράς, η οποία είναι και η υψηλοτέρα, υπάρχει παλαιά δεξαμενή δια την συγκέντρωσιν των υδάτων της εσωτερικής πηγής. Δια τούτων οι μοναχοί επότιζον παλαιότερον τους κάτωθι της μονής κήπους, οι οποίοι τώρα έχουν γίνει βοσκότοποι και το τοπίον είναι σχεδόν γυμνόν μόνον μια πανύψηλος κυπάρισσος ίσταται ως αιώνιος φρουρός της παλαιάς μονής.  

                                                                       

     Εισερχόμεθα εις το εσωτερικόν της μονής από μιαν μοναδικήν θύραν εις την δυτική πλευράν. Διερχόμεθα πρώτον ένα θολωτό διάδρομον μήκους 5,50μ και πλάτους 3,75, ύψους δε 3μ και φθάνομεν εις εσωτερική αυλήν. Εις το ανατολικόν άκρον της έχει κτισθή προ 20 περίπου ετών νεώτερος ναός, διότι ο παλαιός έχει ερειπωθεί. Εις τον νέον ναόν γίνεται λειτουργία επίσημος δια του έτους, την Παρασκευήν της Διακαινησίμου και την 23 Αυγούστου. Αριστερά και δεξιά της επιμήκους αυλής ευρίσκονται τα ερείπια των κελιών και του παλαιού Καθολικού, εις την βόρειαν δε ερείπια παλαιών κελιών.  Ταύτα ήσαν εκτισμένα εις δυο επαλλήλους σειράς ή κατώτερα αποτελείται από διαμερίσματα θολωτά (κελιά, αποθήκας, διαδρόμους), η δε ανωτέρα από τετράπλευρα επίστεγα διαμερίσματα. Το τείχος φέρει και αυτό δυο σειράς ανοιγμάτων, εκ των οποίων τα κατώτερα είναι μικρά και εχρησίμευον ως πολεμίστραι , τα δε ανώτερα είναι μεγαλύτερα και ήσαν παράθυρα δωματίων (κελιών). Εις την ΝΑ γωνίαν του περιβόλου ευρίσκονται τα ερείπια του παλαιού καθολικού, ήτο ο παλαιός ναός της Παναγίας της Φανερωμένης. Ούτος είχε διαστάσεις 15χ6,30 μ. και σχήμα συνεπτυγμένης τρικλύτου βασιλικής. Τα πλάγια δηλ. κλίτη έχουν συγχωνευθή με τους εξωτερικούς τοίχους, εις τρεις ψευδείς αψίδας, ώστε να δίδεται η εντύπωσις τρικλίτου ναού. Αι αψίδες αυταί έφερον ασφαλώς τοιχογραφίας εις μιαν εξ αυτών, την ΝΔ, σώζονται ίχνη του χρώματος της αγιογραφήσεως.  Από το Ιερόν διατηρείται η κόγχη του διακονικού και τίποτε άλλο. Ότε προ 60 ετών επεσκέφθη την μονήν ο ιστιοδίφης Γ.Παπανδρέου, ο ναός διετηρείτο σχετικώς εις καλήν κατάστασην, ώστε να δυνηθεί ούτος να περιγράψει τας αγιογραφίας του εσωτερικού και να παράθεση την σωζόμενην  τότε κτιτορικήν επιγραφήν. Σήμερον όλα είναι ερείπια, πλην του τοίχου της νότιας πλευράς, όστις σώζεται κάπως, διότι στηρίζεται επί της κλιτύος του δρους.  Ο περίβολος της μονής και οι τοίχοι των κελιών έχουν κτισθή με ακατέργαστους λίθους της περιοχής και με ολίγην  χρήσιν κονιάματος. Εις τους θόλους των υπογείων κελιών και εις τα αψίδας τους  ναού εχρησιμοποιήθησαν πωρολίθοι. Ο περίβολος είναι κατά εκατόν περίπου έτη νεώτερος του ναού, εκτίσθη δε πιθανώς περί τα τέλη του ΙΖ αιώνος. Κατά παλαιάν, μη σωζόμενην σήμερον επιγραφήν, την οποίαν δημοσιοποιεί ο Γ. Παπανδρέου και Ν. Βέης, ο ναός εκτίσθη δια συνδρομής του μοναχού Τιμοθέου (Ηγουμένου) και Θεωνά κατά το έτος 1616. Αλλά όπως αποδεικνύεται από σχετικόν ένθυμημα του υπ’αριθόν 3 κωδικός της μονής Αγίων Θεοδώρων, η μονή αυτή υπήρχε κατά το έτος 1612-1613, διότι αναφέρεται εις ενθύμημα των ετών τούτων. Φαίνεται λοιπόν ότι το 1616 έγινεν ανακαίνισις η αγιογράφησις του ναού ή ίσως εκτίσθη εκ θεμελίων εις την θέσιν προυπάρχοντος ναού 3. Η Μονή αυτή ήκμαζεν επί τουρκοκρατίας, η δε και σήμετον λειτουργούσα Μονή Αγιών Θεοδώρων Αροανίας ήτο μετόχιον αυτής. Ο κατά το 1805 περιηγηθείς την Πελοπόννησον Άγγλος W.M.Leake επεσκέφθη και την εν λόγω μονήν και την χαρακτηρίζει κομψήν. Μετά την απελευθέρωσιν ήρχισεν η παρακμή της κατά την έκθεσιν της υπό του Καποδιστρίου συσταθείσης Εκκλησιατικής Επιτροπής, η μονή αυτή είχε τότε (1828) 3 – 4 μοναχούς και 30 περίπου στρέμματα αγρών. Η δηλωθείσα υπό των μοναχών περιουσία είναι ίσως ανακριβής ένεκα του φόβου της φορλογίας. Κατά την παράδοσιν, ην αναφέρει και ο Γ. Παπανδρέου η μονή αυτή είχεν αρκετά κτήματα (μετόχια) εις τα γύρω χωριά (Αλέσταινα, Σκούπι, Τσαρούχλι κτλ). Κατά την Επανάστασιν εχρησίμευσεν ως κέντρον τροφοδοσίας των διερχομένων αγωνιστών και ως καταφύγιον των κατοίκων κατά τας επιδρομάς του Ιμβραήμ.

   Η Μονή Φανρωμένης διελύθη το 1834 δια το ολιγάριθμον των μοναχών της, τη δε περιουσίας αυτής διεμοιράσθη εις ακτήμονας αγρότας. Εν τούτοις εξηκουλούθησεν επί τίνα έτη να φυτοζωή εμένεν εκεί άλλοτε ένας και άλλοτε δύο μοναχοί μέχρι τέλους του παρελθόντος αιώνος. Κατόπιν εγκαταλείφθειασα κατήντησεν εις ερείπια. Παραμένει όμως πάντοτε εις την συνείδησιν των κατοίκων της περιοχής ως ιερόν προσκύνημα και τόπος λατρείας του θείου.

Πηγές:

Γ. Παπανδρέου, Καλαβρυτινοί Επετηρίς, Αθήναι 1906, σελ 212-214

Ν.Βέη, Κατάλογος χειρογρ. Κωδικών της εν Αροανία Μονής των Αγίων Θεοδώρων

Ν. Βέη IA

Γ.Α.Κ. Φ. Θρησκείας 19, Μοναστηρικά

Βασ. Χ.Χαραλαμποπούλου : Ναοί και Μοναί Αροανίας 307, Αθήνα 1966

Επίκαιρος & Προφητικός ο μεγάλος μας Νομπελίστας

Απόσπασμα από συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη το 1980 στην τηλεοπτική παραγωγή της ΕΡΤ «Εδώ γεννήθηκε η Ευρώπη».

«… Κάποτε θα ερχόταν η στιγμή για την Ευρώπη να συνειδητοποιήσει τις ρίζες της, αφού δεν μπορεί να υπάρξει σαν αυτόνομη μονάδα, χωρίς κάποιο θεωρητικό υπόβαθρο. Αλλά και για την Ελλάδα η στιγμή, να αποφασίσει να θα μείνει απομονωμένη στις δικές της αξίες ή θα ενταχθεί σε ένα ευρύτερο σύνολο με οφέλη πρακτικής φύσεως αναμφισβήτητα, αλλά και με τον κίνδυνο να αλλοιωθεί η φυσιογνωμία της.

Μια ζωήν ολόκληρη αγωνίστηκα για αυτό που λέμε Ελληνικότητα και που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τρόπος να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα. Είτε στην κλίμακα τη μεγάλη, είτε στην ταπεινή. Θέλω να πω, είτε σ’ένα Παρθενώνα, είτε σ’ένα λιθάρι. Το παν είναι η ευγένεια, η ποιότητα, σε αντίθεση με το μέγεθος και την ποσότητα που χαρακτηρίζουν την Δύση. Γιατί, εκεί βρίσκεται η διαφορά. Οι Ευρωπαίοι, αντλήσανε από τις Ελληνικές αξίες για να φτάσουν στην Αναγέννηση. Αλλά , η Αναγέννηση η δική τους είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει εμείς, εάν δεν μας σταματούσε η τουρκοκρατία. Το βλέπουμε αυτό στην ταπεινή κλίμακα, τη μόνη άλλωστε όπου μπορούσαμε ακόμα να εκδηλωνόμαστε. Από την άποψη ότι, μια εσωτερική αυλή νησιώτικου σπιτιού, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ή ένας περίβολος μοναστηριού, είναι, σαν αντίληψη εννοώ, πολύ πιο κοντά στο πνεύμα που έκανε τους Παρθενώνες και τις Θεομήτορες, παρά όλες οι κολώνες και οι μετώπες των ευρωπαϊκών ανακτόρων. Που σημαίνει ότι, αν συνέχισε κάποιος την αισθαντικότητα την ελληνική και τη διατήρησε, είναι αποκλειστικά ο λαϊκός μας πολιτισμός. Μόνον που και αυτός στις ημέρες μας κινδυνεύει.

Ο  ελληνισμός, έδειξε ανέκαθεν μια καταπληκτική ικανότητα να αφομοιώνει, να προσαρμόζεται και να δραστηριοποιείται μέσα στα ξένα σύνολα. Έχουμε μια πλειάδα ελλήνων που διακρίθηκαν την εποχή της διασποράς στα μεγάλα κέντρα του εξωτερικού και στην Ευρώπη και στην Ανατολή. Και πότε αυτά; Την εποχή που η Ευρώπη ήταν στην ακμή της και τα κράτη ήταν ισχυρά και σκληρά. Πόσο μάλλον σήμερα, που όπως και να το κάνουμε, είναι γερασμένα, είναι εξασθενημένα και θα έλεγα ότι έχουμε ανάγκη από το σφρίγος νεοτέρων αιώνων. Αυτό με κάνει λοιπόν, να κατασιγάζω μέσα μου τον αισθηματία Έλληνα που κρύβω και να σκέπτομαι ότι ίσως είναι πιο σωστό, να μη φοβηθούμε τη σύγκριση και την άμιλλα, αλλά να προχωρήσουμε φυσικά πάντοτε με την προοπτική να διακριθούμε στην ποιότητα, που σημαίνει στο πνεύμα. Γι’αυτό επιμένω πολύ στο θέμα της Παιδείας. Χρειαζόμαστε Παιδεία σοβαρή, βαθιά, όχι αυτή την τεχνική που συχνάζει στις ημέρες μας, γιατί μόνο μ’αυτή θα μπορέσουμε και να διακριθούμε και να πορευτούμε σ’ ένα καινούριο δρόμο αλλά και να διατηρήσουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηρίστηκα της φυσιογνωμίας μας.

Περί Αστικής

Στο πλαίσιο της τακτικής μας επικοινωνίας και ενημέρωσης σας για τα τρέχοντα θέμα που απασχολούν το χωριό μας θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι:

Στις 9 Ιουλίου 2012, και με την σύμφωνη γνώμη του Δημάρχου Καλαβρύτων, έγινε η τελική συνάντηση με τα ΣΕΟ σχετικά με την υπογραφή συνεργασίας παραχώρησης διάρκειας 5 ετών.  Όπως και παλαιότερα σας είχαμε ενημερώσει κοινός στόχος του Συλλόγου – ΣΕΟ ήταν το καλοκαίρι του 2012 να ξεκινήσει η λειτουργία του Κατασκηνωτικού Κέντρου της Αστικής.

Όμως, λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης του Δήμου και την συσσώρευση των οικονομικών προβλημάτων δεν στάθηκε δυνατόν να υλοποιηθεί η δέσμευση του Δημάρχου προς τον Σύλλογο για την πραγματοποίηση η ολοκλήρωση του συγκεκριμένου έργου.

Συγκεκριμένα έχει εκπονηθεί μελέτη για την βελτίωση των είδη υπαρχόντων παλαιών εξωτερικών wc – λουτρών της Αστικής, εργασίες απαραίτητες και οι οποίες θα πληρούν  τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας των παιδιών που θα συμμετείχαν στα προγράμματα της κατασκήνωσης των ΣΕΟ.

Αγαπητοί συγχωριανοί, βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτόγνωρη δύσκολη οικονιμική κατάσταση η οποία μας ανησυχεί όλους μας όχι μόνο για αυτό που συμβαίνει αλλά και η αβεβαιότητα για το τι πρόκειται να συμβεί.

Παρ’ όλα αυτά σας διαβεβαιώνουμε ότι σε ότι έχει να κάνει με το χωριό μας ο Σύλλογος δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια αλλά συνεχίζει τις προσπάθειες του και τον αγώνα του για την εξοικονόμηση χρημάτων για την υλοποίηση του συγκεκριμένου έργου της Αστικής.

Επίσης να σας ενημερώσουμε ότι με τις συλλογικές προσπάθειες Συλλόγου και Τοπικού Προέδρου καθώς και με την βοήθεια του Δήμου ολοκληρώνεται η β’ φάση του νέου δρόμου Αποθήκης Αστικής.

                                                                                                                Φιλικότατα

                                                                                                       Σύλλογος Σοποτινών

Τα ‘χουμε όλα δανειστεί απ’ τα παιδιά μας